Camdaki Etiket Nasıl Sökülür?
Bir sabah, Kayseri’deki o sessiz, sakin evimde, pencerenin kenarındaki camda yapışmış etiketin farkına vardım. Gözlerim direkt oraya kaydı. O an bir şeyler değişmiş gibi hissettim. Bir etiket, bir anlam taşımazdı belki ama o kadar uzun süre orada kaldı ki, camda bir iz bırakmıştı. Onu söküp atmak, temiz bir başlangıç yapmanın ilk adımı gibi geldi. Ama bir türlü o etiketin kenarlarından tutup kaldırmayı başaramıyordum. Bunu yapmak, hem basit hem de zor bir şey gibiydi. Camdaki etiketin sökülmesi, aslında kafamdaki o kalıplaşmış düşünceleri, geçmişi temizlemeye çalışmak gibiydi.
İlk Deneme: Sabırsızlık ve Hüsran
Ertesi sabah kahvemi içip pencereye doğru yürüdüm. O etiket… Hâlâ oradaydı. Sanki bana gülümsüyordu. “Beni sökemezsin, seninle kalacağım,” diyordu gibi hissettim. Hemen başladım. Kenarlarından tuttuğumda, bana karşı koyan yapışkanlık hissini fark ettim. Ama bu sefer kararlıydım. Yavaşça, dikkatlice çektim. İlk birkaç milimetre kolayca geldi. Fakat sonra o yapışkan şey… Beni engellemeye başladı.
O anda çok sinirlendim. Sabırsızlığım, bu küçük ama rahatsız edici işin üstesinden gelmeme engel oluyordu. Bu etiketin bir türlü düzgünce çıkmaması bana hayal kırıklığı yaşattı. Bazen hayat da böyle değil mi? O kadar istekli, o kadar heyecanlı başlıyoruz ama bir anda karşımıza engeller çıkıyor. Her şeyin düzgün gitmesini istiyoruz ama bir şeyler hep ters gidiyor. İşte o an, camdaki etiketin hüsranını yaşadım. Ama bir yandan da durumu düşündüm; belki de bu kadar telaşla yapmak yerine, biraz daha sabırlı olmak gerekirdi.
İkinci Deneme: Azim ve Umut
Bir süre sonra, sabah işime gitmeden önce tekrar o pencereye oturdum. Etiket hâlâ oradaydı, ama şimdi daha farklı bir bakış açım vardı. Daha önceki sinirli ve aceleci tavrımın yerine, biraz daha sakin bir yaklaşım koymaya karar verdim. O sabah, sabah güneşi pencerenin kenarından vuruyor, evin içi ılık bir ışıkla doluyordu. Bu huzur içinde, etiketin kenarlarını tekrar nazikçe kaldırmaya çalıştım. Yavaşça, sabırla.
Bir şeyler değişti. Sanki etiketle aramızda bir bağ oluştu. O kadar uzun süre birbirimize bakmıştık ki, artık birbirimizi anlamaya başlamıştık. Bunu sökmek için acele etmeye gerek yoktu, belki de bu kadar basit bir şeyde, zamanın nasıl geçeceğini hissetmek daha önemliydi. Evet, zorlayarak hemen çözmeye çalışmak her zaman en iyi yöntem değildi. Adım adım ilerledim. Ve sonunda, etiketin büyük bir kısmı çıktı.
O an içimi bir umut duygusu kapladı. Birkaç saniye içinde her şey değişmişti. Yapışkan kalıntıları kalmıştı camda, ama o da giderdi. O küçük engel bile bir şekilde çözüme kavuşturulmuştu.
Üçüncü Deneme: Temiz Başlangıç
Ondan sonra, üçüncü defa etiketin geriye kalan kısmına odaklandım. Ama bu sefer, her şey daha farklıydı. O yapışkan kalıntıları, bir zamanlar hayatımı zorlaştıran şeyler gibi duruyordu. Belki de hayatta da aynı şekilde ilerliyoruz: Küçük, görünmeyen kalıntılar, geçmişte yaşadığımız zor anların izleri. Fakat o etiketin tam anlamıyla temizlenmesi gibi, bu kalıntılar da zamanla silinebilir.
Birkaç dakikada etiketin kalıntılarını da temizledim. Cam pırıl pırıldı. Temiz, berrak bir başlangıç yapmak, sadece pencerenin dışını değil, içimi de ferahlatmıştı. Hayatımda küçük bir adım gibi görünse de, etiketin çıkması, büyük bir değişim gibi hissettirdi.
Düşünceler: Etiketin Hikayesi
Bazen basit bir şey, aslında içsel bir yolculuğun simgesi olabilir. Camdaki etiket nasıl sökülür sorusunun cevabı, bir insanın kendini yenileyebilmesi için nasıl bir yol alması gerektiğine dair bir anlatıma dönüşebilir. Bazen geçmişin, zor anların etiketleri gibi yapışkan kalıntıları olur hayatımızda. O kalıntıları temizlemek için sabır, azim ve zaman gerekir. Sabırlı olmak, acele etmemek… Kendimize ve geçmişimize huzurlu bir bakış açısı getirmek, belki de en iyi çözüm.
Şu an pencerenin önünde, temiz camla bakıyorum. Gözlerim dışarıdaki manzara kadar berrak. Hayatımda da bu şekilde bir temizlik yapmayı diliyorum. O etiketin sökülmesi sadece bir temizlikti, ama bana daha derin bir anlam verdi. Şimdi her şey daha net, daha düzenli ve daha umut dolu.
Yanıt yok